morija

Omdat Gerard zijn werk gewoon doorgaat, hebben we een korte uitstap gemaakt naar Morija. In Morija is een klein museum, wat iets verteld over de geschiedenis van Lesotho. Een bijzonder verhaal van koningen en nieuwe manieren van denken. Doordat hij niet in wraak en oorlog geloofde is het hem gelukt een volk op te zetten en uit te groeien tot een koningrijk.

Mooie beeldjes gezien, bijzondere tekeningen en opgezette dieren. Zo zit de krokodil in het wapen, maar zijn er in deze regio geen krokodillen. Dit komt, omdat het volk voorafgaande aan hun vestiging hier door zuidelijk Afrika getrokken is geweest. Ook zijn er voetafdrukken van dino's hier gevonden.

Aansluitend gingen we wat sandwiches eten, achter het museum. Het warme eten was op. Het duurde heel lang, gelukkig sliep RObin het grootste deel van de tijd. Hij maakt te korte nachten, aangezien het hier om 5.00 al licht word en hij laat gaat slapen. Uiteindelijk bleek dat ze toch voor ons opnieuw waren gaan koken! Heel lekkere bietjes salade en ommelet. De kinderen hebben flink onze borden leeg gerooft. Ik bestel namelijk zelden appart eten voor de kinderen, vaak is het genoeg als ze met ons mee eten.

We moesten op tijd terug, zodat Gerard kon vergaderen en wij hebben boodschappen gedaan. We zouden ieder voor zich eten, na al zoveel drukte.

Als we boodschappen doen, worden we flink bekeken, Eerst de wandelewagen van Riejanne (je ziet hier totaal geen wandelwagens) daarna ik en aansluitend Riejanne. Als we ergens een momentje stil staan, dan worden we aangesproken en Riejanne veelvuldig in haar wangen geknepen en aan het lachen gemaakt. Ze vind het allemaal best! We horen veel bijzondere verhalen op deze manier!

een indrukwekkende dag (deel 2)

Vlak bij de Lodgestopten we bij een project van een vriendin van Gerard: Rose.

Een daycare voor aids wezen. Een bewaarplaats voor de kinderen van 2 tot 5 jaar die geen ouders meer hebben en veelal opgevoed worden door oudere broers en zussen. Om deze grotere kinderen naar school te kunnen laten gaan, mogen de jongere kinderen hier komen en worden ze schoolklaar gemaakt (met 5 jaar) en krijgen ze 2 maaltijden.

Met een lokaaltje een keuken en een kamertje zorgen ze voor deze kinderen.

Toen we aankwamen waren de meisjes onder begeleiding van een Jembe aan het dansen en de jongens aan het spelen. De jongens stopten om te komen kijken naar deze blanke mensen. Blanke volwassenen zien ze nog wel eens, maar kinderen, was nieuw. Na de rondleiding, kwamen wij weer buiten, waar de kinderen steeds dichterbij kwamen en heel voorzichtig gingen voelen aan Robin en toen ik door mijn knieen zakte om ook Riejanne op de grond te setten ook aan Riejanne. Robin gaf ze een handje en Spontaan gingen we deze vuist op deze vuist doen met de kindjes. Op een moment gingen ze zo dringen rond Riejanne dat ze elkaar gingen knijpen oid. We hebben samen ook nog klap eens in de handjes gezongen, waarbij de kinderen spontaan ons na deden met de gebaren. Zingen en bewegen is internationaal En toen washet genoeg. Wij een indruk rijker en de kinderenkennis rijker.

Vergeleken bij deze kinderen is RObin groot met zijn 4,5 jaar, maar op school leert hij dezelfde dingen, abc en 1-10 kleuren-vormen enz.

De kinderen lopen in zeer versleten kleding.

Toen we naar het huis van ROse liepen (een traditioneel uitziende rondavel) vertelde ze dat ze op geld zat te wchten om een waterpomp met tank te kunnen instaleren. $4000 uit de VS. De kinderen werden langzaam aan opgehaald doorde grotere broers en zussen die terug komen van school.

Als wij een half uurtje later wegrijden, worden we nog kilometers later nagewaait door alngs de weg lopen groepen kinderen... en dat in de middle of nowhere!

Indrukwekkende dag (deel 1)

WE zijn naar Pabalong geweest. Het HIV/AIDS gezondheidscentrum, wat wederom mede door Gerard is opgezet. Het ziet er erg proffesioneel uit! Het bestaat uit een spreek-huisje, waar de Nurse advies en gezondheidschecks voert. Hier komen mensen om zich te laten testen. En een groot huis, waar als het geld bijeen is en de staat de nurses bied, mensen verpleegt kunnen worden, tot ze weer in staat zijn om thuis verder verzorgt te worden. Het is een plek waar door middel van participatie en voorlichting mensen voor elkaar leren zorgen. In het huis kunnen ze 4 mannen, 4 vrouwen en 5 kinderen opvangen. daarnaast is een huis voor de naasten, zodat de kunnen helpen met zorgen. Een soort Ronald MC donald huis.

Verder is Gerard bezig al zijn projecten zelf zorgend te krijgen. Eigen inkomsten te voorzien en eigen mensen op te leiden. Een eigen waterput/pomp een eigen groente tuin, electra op zonnepanelen en koken op Biogas. Verder kippen rennen (helft slacht kippen en de helft legkippen, varkens en hier in het bijzonder Aloe vera planten. Het is de bedoeling dat er hier een Aloe-creme fabriekje komt.

Robin was uit zichzelf halverwege de rondleiding vertrokken naar het speeltuintje, daaraan kan je zien dat hij al erg vrij is en zich vrij voelt. Ik vertrok met Riejanne ook naar hem toe en liep via een grote boom, waar onder op bankjes vrouwen zater te praten te handwerken en een baby de borst te geven. Toen ik dichterbij RObin kwam zag ik dat een vrouw met een wasmand stond te kijken naar dit blanke jongentje. Zij werkt er en heeft een zoon van 7 en ze maakte een foto van Robin om hem straks te kunnen laten zien, dat er ook blanke kinderen bestaan.

Victor, Riet en Bart hebben intussen de tuin en de pharmatie bekeken.

Toen zat er een man bij de vrouwen onder de boom, die wilde dat ik hen op de foto zette en toen mij moeder erbij was hebben we van hen spullen gekocht. Een vrouw legde nog uit, dat zij daarvan dan weer nieuwe materialen konden kopen en zo door konden handelen. Mandjes van vezels van Aloe-vera.

Aansluitend weer de auto in en naar de lodge, vlakbij waar het koningrijk Lesotho ontstaan is.

De verassing

Zoals de meesten van jullie weten is Victor vandaag jarig ! De braai was verschoven naar een adnere datum, aangezien Gerard het anders niet georganiseerd krijgt. Maar zoals afgesproken zijn we de dag begonnen met koffie en taart. Elke morgen drinkt Gerard koffie aan zijn stamtafel in de lancers inn.

Wij hadden daarvoor taart gehaald bij de bakker van het hotel en toen was het tijd voor het feestje.

Zoals wij altijd doen met verjaardagen, staan en zingen! en toen de cadeautjes! eerst Sokken van de kinderen en een scheur kalender van mij... HIHIHI en toen van BArt en Riet de verassing. Echtwaar, ik heb Vic zelden zo verast gezien!

Riet en Eva zijn toen gaan shoppen voor het avond eten, na gisteren wisten we de supermarkt te vinden en besloten we een typisch Mathot gerecht te maken. Rijst Kip en Kerrie.

's middags zijn we eerst nog met Gerard naar het educatie centrum geweest 'Seliba Sa Boithuto' Een bijzonder mooi opgezet gebouw. Gerard heeft het grotendeels zelf ontworpen met net als in zijn huis veel slimme foefjes. Extra dikke muren om de warmte in de zomer en de kou in de winter buiten te houden. Het is een plek waar mensen zichzelf kunnen bijscholen. Door in boeken te kijken op internet en met elkaar te praten. Het bestaat al jaren, maar heeft een poosje terug een echt eigen lokatie gekregen. Het is nog niet helemaal af, Gerard heeft er nog plannen mee. Het is de bedoeling dat de lopende kosten opgebracht wordt door de gebruikers, maar er zijn nog kosten die van buitenaf opgebracht moeten worden. Sponsers gezocht dus!

Die avond met de familie in onze lodge gegeten, heel gezellig!

Weetje: Robin telt zijn geld in het engels! van 1 tot 9! En Riejanne heeft echte meisjes sandaaltjes

Een rustdag

Na de drukke reisdagen konden we de dag vandaar rustiger beginnen, was het niet zo dat RObin om 7.00 naast ons bed stond! We konden hem niet aan een filmpje zetten, aangezien we geen verloopstekkers hadden en de wereld stekker van Victor niet voldeed. Dus gingen we het bed uit en rommelden een uurtje rond, in bad enz. tot ik Vic echt zijn bed uit riep.

Aangekleed, ingesmeerd en toen naar het ontbijt. We zitten heel hoog (lesotho is het land met het hoogste laagste punt) en kunnen snel verbanden! na het ontbijt zijn we een uurjte bij het zwembad geweest, waar ook een paar andere kinderen kwamen. het water was koud, maar de afwisseling welkom.

Toen zijn We na een kopje koffie met Opa Oma en Gerard, Riet, Eva met Riejanne in de draagdoek, met gerard mee geweest naar de supermarkt, voor de boodschappen. Ze hebben er alles! De appelen zijn veel duurder dan de bananen, en het is even zoeken, wat je nodig hebt.

Toen de auto in naar het huis van gerard! Van een asfalt weg, naar een steenweg, naar een gruisweg met veel gaten, plassen en hobbels, een andere wereld in. Gerards huis staat tussen veel kleine en zelfgebouwde huizen, met arme mensen. het verschil is inmens groot. Robin wilde wel spelen met de kinderen aan de andere kant van het hek, maar dat kan niet. De kleintjes dragen geen luier en de kinderen spelen met niets. We zwaaien wel over en weer en wie bekijkt wie?

We praten veel... veel vragen... over de aids/hiv problematiek, over land en wonen hier (niet botutu mogen geel land bezitten) We zitten in de zon onder een partytent en genieten van het warme windje...

Robin verteld me dat hij met de kindjes wilde praten, maar hij snapt er niets van. Riejanne is was schrikachtig van de tekkel LULU. Robin speelt in de zitkuil van gerard, met de kussens en vermaakt zich... Wat wil een mens nog meer?

Morgen gaan de mannen de auto's en hun mankementen na laten kijken en wij even shoppen, volgens mij krijgen mijn kinderen nieuwe kleding en laten we na afloop veel spullen van hen achter!

Liefs Eva

De weg op.

We hadden al even kunnen oefenen met Links rijden, maar nu begon de eerste echt lange tocht. Vanuit Johannesburg zouden we naar Lesotho, het koningrijkje waar Gerard woont en werkt.

Robin zat de eerste helft bij Opa en Oma in de auto. Refiloe (de partner van Gerard) reed voorop en daarna wij en als hekken sluiter Opa Bart.

Toen we eenmaal de stad uit waren was het een voor Nederlandse begrippen lege weg met hier en daar een auto. We zouden ongeveer 2 uur rijden tot Kroonstad, waar we een kleine Pauze konden houden. Het ging perfect! Riejanne sliep een stuk en RObin had zoveel te zien in het veranderende landschap dat hij geen filmpje nodig had.

Bij Kroonstad reden we langzaam steeds meer binnen door wegen, vergelijkbaar met autowegen bij ons. alleen het grote verschil is het links rijden en het verkeer dat zich anders gedraagt. We zijn krottenwijken gepasseerd en hele leegtes land!

Vlak voor de grens met Lesotho zijn we een auto van Gerard op gaan halen en hebben we thee gedronken bij een vriendin van hem. Gastvrij ontvangen met drinken en lekkers. Robin heeft paarden gekeren en Riejanne even haar beentjes gestrekt.

En toen het grootste avontuur de Grens!

Eerst moet je je paspoort laten zien om zuid Afrika uit te mogen, en een stempel krijgen, daarna ga je een grens over het land uit (2e controlle) en dan je paspoort laten stempelen om Lesotho in te mogen. Mede doordat we Gerard en de kinderen bij ons hadden ging het heel snel! Maar dat zijn we niet meer gewent!

We zijn toen gebracht naar Lances Inn, het hotel waar wij de komende tijd verblijven en Opa en Oma gingen met Gerard mee, naar zijn huis, waar zij logeren!

We logeren in een huis met een vide, waarop Robin een kamer heeft, met alles erop en eraan. Heerlijk ruim en erg confortabel! De kinderen in bad gezet, zodat we ons konden instaleren! We hebben wat boodschapjes gedaan in een bakker winkel op het terein. Toen kwamen De adneren alweer om te eten gezamelijk. Ik heb de eerste smaak van Afrika al geproeft! En het smaakt goed!

Johannesburg

Na een korte nacht, aangezien we pas laat in het hotel waren, en een heerlijk hotel, ontmoetten we Gerard weer, die als hij in Johannesburg is, bij Pam verblijft.

We zijn inkopen gaan doen voor de kinderen (luiers, koekjes, drinken e.d. ) en hebben even rondgekeken in het winkelcentrum. Op veel plekken wordt je geholpen, waar je dan weer klein geld voor geeft, wel wennen. De kindern lijken niet onder de indruk van alle anders gekleurde mensen en Riejanne vertedert iedereen

Toen zijn we naar het Apartheidsmuseum geweest, het deed mama en mij aan het holocaust museum in Israel denken, er zijn similars. Oneerlijke mensen rechten.

Robin sliep het eerste deel van het museum en werd later wakker, hoe leg je een 4 jarige apartheid en ongelijkheid uit... we hebben ons best gedaan.

Even rust, Bart werd door Gerard meegenomen nog iemand te ontmoeten en Robin gin gbij Oma op de hotelkamer even filmpje kijken.

Die avond zijn we gaan eten in het winkelcentrum... Riejanne viel heerlijk in slaap tijdens het maal en Robin vermaakte zich prima... we zijn nu langzaam geland in de andere wereld

De vlucht

Vroeg opgestaan, eigenlijk viel het wel mee, aangezien wij vaker de wekken om 6.00 hebben staan. Ik was voor de wekker al wakker en liep op het gepraat in de woonkamer af... staat daar ineens een grote man in pak.. ik zal niet herhalen wat ik dacht.

Johan had een taxi geregeld, en de chauffeur zou mee ontbijten.

Toen naar schiphol, waar we net iets eerder aankwamen dat Opa en Oma, een klein wonder!

Na het incheckken en de koffers inleveren (ik had het keurig gedaan met de koffers! net zoveel gewicht als mijn ouders en dan zijn we met zijn 4-tjes) en een kopje koffie, op naar de Gate!

Wij mochten als eerste het vliegtuig in, maar omdat we de wandelwagen uit elkaar moesten halen, waren we alsnog in de rij. We hadden prima plaatsen, Bart en Riet hadden meer beenruimte en Robin trok bij het raampje meteen zijn schoenen en sokken uit, rolde zich in een deken en vermaakte zicht prima.

Voor het vertrek van het toestel was Riejanne al in slaap, na een slokje mama. We hadden het geluk dat het vliegtuig lang neit vol zat en we dus extra stoelen tot onze beschikking hadden. Riejanne kon languit op 2 stoelen haar dutje afmaken en Victor en Robin hadden wat meer bewegingsruimte.

11 uur vliegen is lang, maar ging perfect!

Aangekomen, hadden we nog een gelukje, omdat we kinderen bij ons hadden en Oma Riet met haar stok liet, mochten we bij de douane voor en hoefden we niet te wachten in een zeer lange rij. De koffers waren er redelijk snel, maar we hadden het al enorm heet, want de themperatuur daar bij regen in de avond (het regende, voor hun een zegen, voor ons verbazing) is daar nog hoger dan bij mooi weer in de herfst bij ons.

Na langer wachten op de wandel wagen, konden we door de gate naar buiten... we zagen Gerard Mathot en Robin rende op hem af om hem enthousiast te begroeten!

Wij zijn in een andere wereld!